Innovatie in ICT en Onderwijs

Enige weken geleden schreef ik over mijn interview voor het nieuwe onafhankelijke vakblad voor onderwijsprofessionals in het mbo: Wijszig.

Afgelopen week rolde de eerste uitgave in mijn brievenbus. In de rubriek: “De Lerarenkamer - Waar ben jij trots op?” staat op het web een korte introductie van het artikel:

In de rubriek De Lerarenkamer komen onderwerpen ter sprake die normaal gesproken binnenskamers blijven. Wijszer gooit de deuren open en vroeg aan zeven docenten van het Koning Willem I College op welke prestaties zij het meest trots zijn. “Hoe ruwer de diamant, des te meer waardeer je de schittering als hij geslepen is.

Tussen de verschillende (niet echt professioneel genomen) foto´s staat mijn hoofd inclusief mijn uitspraken die ik in de vorige post hierover al publiceerde. Ik moet het blad nog eens goed lezen om een mening te vormen over de toegevoegde waarde.

Enige weken geleden heb ik een hele dag een workshop “Verhalen vertellen” gevolgd met collega’s van het Koning Willem I College van diverse afdelingen en tevens een 40-tal studenten van de artiesten opleiding. De workshop werd gegeven door de Verhalenfabriek.

Tijdens de workshop is de kracht van een goed verhaal me duidelijk geworden. Een goed verhaal boeit, is door de beeldende manier van vertellen makkelijk te onthouden, en roept emoties op. Hierdoor blijft de boodschap hangen. Daarnaast levert het energie om met een onderwerp aan de slag te willen gaan.

Een goed verhaal heeft, volgens de Verhalenfabriek, drie ingredienten:

1. Zorg dat het dicht bij jezelf is;
2. Denk aan wat het publiek heeft aan wat je zegt (de boodschap);
3. Zie het als een film voor je.

Aan het eind van de workshop worden de verzamelde verhalen opgeschreven en teruggekoppeld naar de deelnemers. Een mooi en waardevolle verslaglegging van een zeer boeiende en leerzame workshop.

Een van mijn verhalen is tevens hierin opgenomen:

Ik was vroeger iemand die heel erg vanuit zijn hoofd bezig was. Mijn hoofd stopzetten, dat vond ik heel lastig. Ik was ook niet echt iemand die altijd het grootste woord had. Ik was best wel verlegen. De mensen snapten dan ook nooit waarom juist ik voor ijshockey had gekozen, want dat associeerden ze met de stoerste van de klas en met spierballen. Later ben ik gaan begrijpen waarom juist die sport me zo aantrok. IJshockey is heel erg snel. Je hebt geen tijd om na te denken. Je zit echt in je gevoel. Je moet heel snel reageren. Je gaat heel erg in je lijf zitten. Dat geeft die sport mij. Ik heb het nodig om in balans te blijven. Ik kan er mijn hoofd mee stopzetten.

Snelheidsduivel, teamlid

Afgelopen donderdag heb ik geprobeerd om de start van mijn les van de Beroepscomponent Leerkracht met een verhaal in te leiden. Het verhaal gaat over mijn eerste werkdag op 1 april 2003. Ik werd als kersvers aangenomen docent die voor de klas gezet zonder de beloofde begeleiding. Ik kwam uit het bedrijfsleven met pak, stropdas, lease auto, laptop en mobiele telefoon. De klanten met stropdassen werden ingeruild voor studenten met petjes. Mijn keuze om de overstap te maken voelde goed, maar was natuurlijk vreselijk spannend. Gelukkig zou ik goed begeleid worden.

Echter mailde de (zogenaamde) begeleider me in het weekend. De klas wist dat ik maandag les zou geven.  Hij gaf me meteen even het onderwerp mee voor die dag, en wenste me succes.

Gevolg: twee slechte nachten slapen. Op zondagmiddag met de ervaring die ik meenam dan maar een lesdag plannen met diverse activiteiten. De dag ging super, dus vol zelfvertrouwen, maar ik (zo kritisch als ik ben) had tevens een heleboel vragen over didaktiek en pedagogiek.

Het verhaal werkte geweldig (al moet een verhaal natuurlijk verteld worden, en niet opgeschreven). Een en al aandacht in de les, veel discussie en een open en veilige sfeer. De kracht van beelden, de emoties (van herkenning) die opgeroepen worden en hierdoor de volle aandacht om te leren werkt echt.

Ik ga er in ieder geval meer mee experimenteren.